Problematyka bezdomności w Warszawie

Bezdomność w Warszawie to kryzys dotykający ponad 2 459 osób (dane z ogólnopolskiego badania liczby osób bezdomnych w 2019 roku). 81% osób bezdomnych to mężczyźni. Ponad połowa osób doświadczających bezdomności przybywa w Warszawie, ale ostatni meldunek na pobyt stały tych osób jest w innej miejscowości. Warszawa „przyciąga” osoby z całej Polski jako miejsce większych możliwości zarobkowych a także miejsce, gdzie łatwiej uzyskać pomoc mieszkaniową lub tymczasowe schronienie.

Najliczniejszą grupę wiekową stanowią osoby bezdomne w wieku 41-60 lat (46%). Osób powyżej 60 r.ż. jest 27%, osób w wieku 26-40 lat jest 20%, osoby w wieku 18-23 lata stanowią 3%.  Blisko połowa osób bezdomnych nie posiada żadnego źródła dochodu (48%), zaś 22% korzysta z zasiłków pomocy społecznej. Tylko 13% osób posiada legalne zatrudnienie.  Większość (77%) osób badanych w 2019 r. doświadcza bezdomności ponad 2 lata. Najdłuższe kryzysy bezdomności, trwające powyżej 5 lat występują u 27% osób. Większość osób w kryzysie bezdomności przebywa w różnego typu placówkach, (63% w schroniskach). Pozostałe osoby korzystają z przestrzeni publicznej lub przebywają w miejscach niemieszkalnych takich jak pustostany, działki.

Ponad 50% warszawskich bezdomnych podaje jako główne przyczyny swojej bezdomności konflikty w rodzinie, eksmisję, wymeldowanie z mieszkania, zadłużenia. Nierzadką przyczyną jest też uzależnienie, na które wskazuje 14% osób doświadczających bezdomności w Warszawie. Wśród najważniejszych potrzeb wskazywanych przez osoby doświadczające bezdomności są potrzeby mieszkaniowe, uzyskanie schronienia i żywności.

Tym zasadniczym potrzebom podporządkowany jest system pomocy osobom w kryzysie bezdomności w Warszawie.

raport z badania